Op een zonnige namiddag, 14 april, kwam een groep van ongeveer 100 junior docenten, studenten en anderen samen op de Roeterseilandcampus om een petitie te overhandigen aan het College van Bestuur (CvB) van de UvA. Ook ASVA was hier in solidariteit bij aanwezig. De petitie, die meer dan 2000 keer is ondertekend in de span van een paar weken, eist de onmiddellijke overgang van tijdelijke naar vaste contracten voor junior docenten; een eis die al jarenlang gesteld wordt door CasualUvA.

CasualUvA is een collectief van medewerkers aan de UvA dat al jaren voor hun arbeidsrechten strijdt. Het collectief bestaat voornamelijk uit junior docenten (D4’s) die, ondanks de structurele aard van hun werkzaamheden, slechts tijdelijke contracten aangeboden krijgen zonder vooruitzicht op een vast contract. Deze strijd is niet zonder overwinningen gegaan; een aantal jaar geleden is het hen gelukt om via een reeks stakingen hun tijdelijke contracten van één jaar te verlengen naar vier jaar. 

Nog altijd staan de junior docenten strijdbaar in de race. Nadat ze in het begin van dit jaar een petitie met hun eisen hebben opgesteld en zowel studenten als docenten grootschalig hebben gemobiliseerd om deze te ondertekenen, was het op 14 april tijd om deze te overhandigen aan het CvB. Omstreeks 16:00 uur begon de manifestatie op het grasveld naast gebouw L van de Roeterseilandcampus, en vormde de speech van Sam Hamer het startschot.

Sam benadrukte in zijn speech zijn persoonlijke ervaringen en de onzekerheden die komen kijken bij het moeten werken onder een tijdelijk contract. Als junior docent in de afdeling sociologie en organizer bij CasualUvA kon hij spreken over zowel de negatieve effecten van tijdelijke contracten op zijn eigen gezondheid en docentschap, als over de kracht en noodzaak van organiseren op de werkvloer. Zijn speech vormde dus niet een klaagzang over de onzekere omstandigheden waar junior docenten onder leven, maar liet juist de passie, strijdbaarheid en woede zien van de groep docenten namens wie hij sprak. Hij richtte de pijlen op de hypocrisie van de UvA, die precies deze passie en liefde voor de universiteit misbruiken om de junior docenten aan een onzeker lijntje te houden. De UvA kan simpelweg niet zonder het structurele werk van de junior docenten en het is dan ook hoog tijd dat zij het minimum krijgen van waar ze recht op hebben: een vast contract. 

Na Sam nam Sahand Mozdbar, voorzitter van de ASVA Studentenvakbond, het woord. In zijn toespraak legde hij de nadruk op de solidariteit en gedeelde belangen tussen studenten en docenten, maar ook op de negatieve effecten die tijdelijke contracten hebben op studenten. Zo onderstreepte hij dat tijdelijke contracten ervoor zorgen dat studenten geen duurzame band met hun docenten kunnen opbouwen, dat nakijken dan langer duurt en dat de kwaliteit van het docentschap benadeeld wordt. Hij sloot zijn toespraak af met een oproep richting studenten om zich met behulp van de vakbond te organiseren en door te benadrukken dat, in tijden van grootschalige sociale afbraak, organisatie de enige manier voor studenten is om op te komen voor hun rechten. 

De laatste spreker, Nik Goedemans, betoogde vooral de solidariteit tussen docenten met een vast contract en docenten met een tijdelijk contract. In zijn toespraak werkte hij helder uit wat de effecten van tijdelijke contracten zijn op het functioneren van zijn afdeling en wat de positieve effecten waren van het verlengen van de contracten van één naar vier jaar. Volgens Nik ging er keer op keer zoveel ervaring en expertise verloren als contracten niet verlengd werden, en ging de kwaliteit van het onderwijs aanzienlijk omhoog toen junior docenten langer konden blijven na de overwinning van het docentenbeleid. Toch benadrukte hij dat er nu alsnog ongelofelijk veel kennis verloren gaat wanneer junior docenten keer op keer geforceerd worden om ontslag te nemen, en uitte hij zijn solidariteit met de rechtvaardige strijd van de junior docenten om vaste contracten af te dwingen. Tenslotte nam hij de tijd om korte metten te maken met het primaire argument vanuit de bestuurlijke lagen van de UvA om geen vaste contracten aan te bieden aan junior docenten: de zorg dat zij ‘voor altijd’ zouden blijven werken als junior docent! Hij liet duidelijk zien hoe onzinnig dit argument is; het salaris voor junior docenten is laag, de arbeidsvoorwaarden zijn niet geweldig, en zelfs als iemand het lesgeven zo leuk vind om 40 jaar lang hun expertise te verlenen aan de UvA, dan zouden ze een gat in de lucht moeten springen.. Dingen die vanzelfsprekend lijken, maar blijkbaar heel lastig te begrijpen zijn voor het UvA-bestuur…

Na drie strijdbare toespraken was dan eindelijk het moment aangebroken om de petitie te overhandigen aan Rector Magnificus Peter-Paul Verbeek. Antoine Germain, organizer bij CasualUvA, las eerst de eisen van de petitie voor en gaf vervolgens de petitie aan Peter-Paul. Hij accepteerde deze en beloofde het ‘serieus’ te nemen, maar stelde de eis om binnen drie weken reactie te leveren niet erg op prijs. In hoeverre hij en de rest van het College de eisen van de junior docenten in acht zullen nemen, moeten we nog zien. Wat de druk echter verder zal opvoeren is dat de FNV, tijdens de nieuwe CAO-onderhandelingen die nu lopen, ook vaste contracten eist; iets dat de FNV deels doet omdat de junior docenten hier al zo lang voor pleiten. 

Deze strijd, die al jaren wordt gevoerd door de junior docenten en nu binnen het collectief CasualUvA tot uiting komt, zal hoogstwaarschijnlijk nog meer vruchten afwerpen in de nabije toekomst. De strijd is echter verre van klaar; docenten kampen nog altijd met een bizar hoge werkdruk, relatief laag loon en een uiterst competitieve arbeidsmarkt. Met de opvoering van het afbraakbeleid van kabinet Jetten-1 zal de noodzaak tot organisatie nog dringender zijn dan ooit tevoren. Alleen door de samenwerking tussen docenten en studenten op te zoeken, kunnen we een gezamenlijk front vormen tegen de afbraak. Studenten steunen docenten!